verhaal
White Feather is een stille, sfeervolle kortfilm over een eenzame cowboy die zijn dagen doorbrengt in een kil appartement. Als hij op straat botst tegen een man die hij vaag herkent, begint zijn dochter hem te helpen herinneren. Hij wilt de confrontatie aangaan en dwaalt door straten en steegjes, gedreven door een groeiende obsessie. Pas op het einde onthult de film zijn ware kern: de dochter die hem begeleidt bestaat al lang niet meer, en de man die hij achtervolgt is hijzelf. De cowboy leeft met schizofrenie en draagt een ondraaglijk schuldgevoel over haar dood, zonder het zelf te beseffen. In een laatste, geladen stand-off is het haar geest die zijn hand tegenhoudt en hem eindelijk doet loslaten.
White Feather is een verhaal over verlies, schuld en de dunne grens tussen herinnering en waanzin.
inspiratie
Eindopdracht Audiovisuele Conceptontwikkeling, onze eerste kortfilm ooit.
De opdracht was simpel: maak een kortfilm van 7 tot 12 minuten rond een genre dat je willekeurig trekt. Wij trokken Western, eerlijk gezegd het laatste genre waar we op hoopten. Maar met goede moed gingen we van start.
Met zes: Lucas, Carlotta, Malin, Lowie, Beau en ik.
Al snel tijdens het brainstormen was het duidelijk: geen typische Western. Weg met de woestijn en de clichés. Wij gingen voor een Western waarbij het duel zich afspeelt in het hoofd van de protagonist. Out-of-the-box, en dat voelde meteen goed en passend bij mijn persoonlijke stijl.
Het kernidee stond vast en toen begon het échte werk. Treatments schrijven, herschrijven, bijwerken. Het treatment omzetten naar een scène-synopsis, moodboards uitwerken, een moodtrailer monteren. Na een eerste pitchmoment werd ons concept goedgekeurd en konden we door.
Dan het script. Een voordeel van ons concept: er vallen maar twee zinnen in de hele film. Eenvoudig op papier, maar des te uitdagender om het verhaal (en vooral het beeld dat ik in mijn hoofd had) over te brengen naar de rest van de groep, zodat we het samen konden omzetten in iets dat werkt.
Malin en Carlotta namen de shotlist voor hun rekening, Lucas en Lowie de beatsheet, en ik sloot de voorbereiding af met de callsheet.
De prep zat erop. We voelden ons klaar en hadden er super veel zin in.
draaidagen
We hadden 2 draaidagen ingepland, niet zo simpel voor een allereerste shoot maar we begonnen er aan vol goede moed.
Winter is niet ideaal om te draaien, weinig bruikbaar daglicht betekent een strakke planning waar je je aan moet houden. In het begin liepen we wat uit. Eerste keer met camera’s, boomarms, microfoons en al het andere materiaal, dus wat zoeken was onvermijdelijk. Gelukkig heeft Lucas daar een natuurlijk talent voor, waardoor alles al snel vlot liep.
Al onze locaties lagen in Leuven en dat is het grote voordeel van deze stad: overal op vijf minuten met de fiets. Dus met cameratassen op de rug, materiaal in fietszakken en iemand achterop fietsten we van locatie naar locatie, in de hoop overal veilig en op tijd te geraken.
En wonder boven wonder: draaidag één verliep geweldig. Lang, laat, en op de eindlocatie was het ijskoud, maar alles liep zoals gepland. Blij dat het erop zat, maar vooral trots op hoe soepel het ging.
Draaidag twee was een ander verhaal.
Iedereen vermoeid van de dag ervoor, grotere locatiewissels, meer te regelen. Af en toe wat frustratie binnen de groep, maar dat hoort er gewoon bij. We kenden elkaar eigenlijk nog niet zo lang, dus dit was meteen ook een stevige teambuilding.
Op onze tweede locatie stonden de belangrijkste shots en scènes gepland. We bouwden het appartement volledig om tot filmset en gingen van start. En dan, midden in het draaien, kwamen we ter plekke op een idee. Een shot dat achteraf volgens mij één van de krachtigste uit de hele film werd: de vader die alleen aan tafel zit, en dan plots de dochter tegenover hem.
Technisch niet simpel, veel beweging in een kleine ruimte, maar de struggle was het meer dan waard.
wat neem ik mee?
Ik heb echt immens veel geleerd tijdens de pre-productie, productie en post-productie. We hebben veel fouten gemaakt, maar dat is precies waar je het meeste van leert.
De grootste les? Voorbereiding. Hoe beter je voorbereid bent, hoe dichter het eindresultaat komt bij wat je in je hoofd had.
Maar minstens even belangrijk: flexibiliteit. Er loopt altijd iets fout. Dan is het zaak om even te ademen, rustig te blijven en creatief een oplossing te zoeken.
Dat zijn de twee dingen die ik meeneem naar elk volgend project.
Tot slot, vergeet niet te genieten.
Ik merkte dat ik er soms te hard inging en het plezier wat uit het oog verloor. Terwijl we gewoon ( na amper vier maanden in de richting) een kortfilm aan het maken waren.
Het is een proces waar ik écht van genoten heb, en in komende projecten wil ik dat nog meer vasthouden.
